nu 19°
Weerbericht Delden
geheel bewolkt
20:00
16°
geheel bewolkt
23:00
14°
geheel bewolkt
02:00
13°
geheel bewolkt
05:00
12°

Klik hier om alle zoekresultaten te bekijken >

U bevindt zich hier:

home

>

nieuws

>

deel 2 verhalen op weg naar delden terug naar toen de gezonken boot

Terug

Deel 2: Verhalen op weg naar ‘Delden Terug Naar Toen’ – De gezonken boot

Het is op 4 april 2015 precies 70 jaar geleden dat Delden werd bevrijd van de Duitse bezetting. De historische voertuigen van Keep Them Rolling zullen in deze periode de route van de bevrijders rijden van Groesbeek naar Groningen. Aan de Twickelerlaan in Delden wordt net als in 2010 van 2 tot en met 9 april 2015 een groot kampement opgeslagen.

De stichting ‘Delden Terug Naar Toen’ zal het stadje rondom de bevrijding terug brengen naar de jaren 40. Versierde etalages, verklede inwoners, historisch ingerichte woningen, een nabootsing van de oversteek van het Twentekanaal en nog tal van andere activiteiten: in april 2015 zal Delden zich weer voor even terug in de tijd wanen.

In de aanloop naar de 70-jarige bevrijding van Delden worden er door een speciale commissie verschillende verhalen geschreven die uiteindelijk gebundeld worden in een mooi boek. Nieuws uit Delden zal tot aan de start van het evenement om de twee weken een verhaal plaatsen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Deel 2: De gezonken boot

Onmiddellijk na de bevrijding ging als een lopend vuurtje het gerucht door Delden dat er in de haven een boot met een lading Duitse kleding was gezonken of mogelijk tot zinken was gebracht. Mijn jongere broertje in ik gingen uiteraard op pad en met ons talloze Deldenaren. Van de haven moet je je geen al te grote voorstelling maken. Het was niet meer dan een afmeerplaats, een loskade voor maximaal drie binnenschepen. In hoofdzaak werd er grind en zand gelost. Dat was er ook in grote hopen opgeslagen. Aangekomen op de ‘ramp’ plaats’ zagen wij daar inderdaad een gezonken boot. Minstens twee derde deel ervan lag onder water. In het ruim stond ook veel water maar je kon nog heel goed op de lading lopen zonder al te natte voeten te krijgen.

De kunst was echter om in dat ruim te komen. De boot lag toch tamelijk diep en de kade was stijl. Er zat niets anders op dan er in te springen en het risico van een nat pak te nemen. We gaven er ons geen enkele rekenschap van hoe we er eigenlijk weer uit zouden moeten klimmen. In navolging van de vele Deldenaren die zich ook al in het schip bevonden trokken we aan de spullen en gooiden die op het dek. Hemden, sokken, jassen maar vooral laarzen kwamen te voorschijn. Geen leren laarzen maar grijze vilten laarzen met leren onderstukken. Kennelijk waren die bestemd voor soldaten die ergens in de strenge kou moesten vechten. Ieder greep wat hij grijpen kon. Bepaald sociaal ging het er niet aan toe. Mensen die na ons kwamen pikten de spullen die door ons en anderen aan dek waren gesmeten. Tot ons geluk waren er ondertussen ladders aangevoerd. De enige mogelijkheid om goederen in je bezit te krijgen was dat een man de spullen naar boven gooide en de andere die opving en er dan als het ware bovenop ging zitten.

Met enkele paren laarzen op onze schouders en wat textiel stukken ‘melden’ wij ons thuis. "Is er nog meer te halen ?" vroeg mijn vader. Wij deden enthousiast ons verhaal. Opnieuw gingen we op stropers pad. Nu met zijn drieën en op twee fietsen. Vader reikte ons het een na het ander artikel aan. Te veel om in een keer mee te nemen. Daarom kwamen wij op het lumineuze idee om de spullen te verstoppen in het naburige bekende 'Schneiders-bos’. Wie schetst onze verbazing dat er nog minstens enkele tientallen mensen op dezelfde gedachte waren gekomen. Her en der werd gegraven en werden takken aangesleept.Terwijl we voor de derde keer laarzen en andere kleding stukken aan het 'lossen’. waren kwamen er berichten dat er een ploeg van de Binnenlandse Strijdkrachten onder weg was om de ‘roofpartij’ een halt toe te roepen.

En inderdaad toen we met onze zwaar beladen fietsen amper op weg waren richting huis, kwamen anderen met hun vrachtje ons tegemoet. De ‘politie’ (B.S.) dwong hen de goederen weer in de boot te deponeren. Dus wij ook omgekeerd. Terwijl ieder uiteraard met grote tegenzin en mopperend de gejatte waar inleverde liepen mijn broer en ik even door en verdwenen met de vracht achter zo’n grote zandberg. Niemand had ons opgemerkt en daarom besloten wij langs een andere route naar huis te komen. Dat hebben we geweten, zeker acht kilometer deels door een zandweg, duwden en sleepten wij onze fiets voort. Ook in het dorp kozen we alternatieve straatjes. Je kon immers nooit weten! Onze ouders waren dolgelukkig ons weer te zien. Uren waren we verdwenen geweest, wat waren ze ongerust. Dat we ook nog een flinke 'voorraad’ mee brachten was het toppunt. Een paar dagen later trokken we naar het ‘Schneiders-bos’ om onze verstopte ‘schat’ op te halen. Niets was er nog te vinden. De echte slimmeriken waren ons voor geweest. Het spreekt vanzelf dat gedurende vele maanden na deze gebeurtenis praktisch de gehele Deldense bevolking in doorgaans gelijksoortige ‘outfits’ liep. Bovendien ontstond ook een aardige ruilhandel met mensen uit naburige steden en dorpen. We voelden ons echt rijk.

Gerard Reuvers

advertenties

25 jun 2014

“Mooi verhaal. Leuke rubriek”

Edwin 25-06-2014 @ 18:01 | 0 | rapporteer

Reageren

26 jun 2014

“Bijzonder verhaal, zou zeer graag meer van dit soort lokale/Deldense WO2 verhalen lezen!”

Hendrik 26-06-2014 @ 07:43 | 0 | rapporteer

Reageren

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reageren.
Klik hier om in te loggen, of maak hier een account aan.