nu 13°
Weerbericht Delden
licht bewolkt
05:00
12°
half bewolkt
08:00
15°
geheel bewolkt
11:00
17°
lichte regen
14:00
20°

Klik hier om alle zoekresultaten te bekijken >

U bevindt zich hier:

home

>

nieuws

>

veel interesse in bijeenkomst spoorvervoer

Terug

Veel interesse in bijeenkomst spoorvervoer

Delden – 08-02-2012  - Veel inwoners van Delden en Goor hebben op dinsdag de inloopavond over het besluitvormingsproces omtrent het mogelijke hoogfrequent spoorvervoer bezocht. De bijeenkomst in het gemeentehuis in Goor werd gehouden door het ministerie van Infrastructuur en Milieu en Prorail. 

Aan het einde van de avond bleef de teller bij de ingang steken op 413 bezoekers. Een groot deel hiervan was afkomstig uit Delden, en vroeg om tekst en uitleg over de goederentreinen die mogelijk in de toekomst door de stad rijden. Afgevaardigden van het ministerie van Infrastructuur en Milieu en Prorail waren aanwezig om vragen te beantwoorden bij de informatieborden.

Veel nieuwe informatie werd er niet gegeven. De inwoners van de Hof van Twente kregen vooral te horen wat de opties zijn en hoe in de toekomst wordt bepaald wat hiervan de beste is. Politieke partijen PvdA en SP waren aanwezig om handtekeningen in te zamelen tegen de plannen. Ze zijn van mening dat er andere manieren zijn om de goederen te vervoeren.

advertenties

08 feb 2012

“De laatste trein

Hij was dit keer een beetje vreemd wakker geworden. Onrustig was zijn slaap, maar waarom? Snel een lekkere warme douche en ‘t was van hem afgespoeld. Zijn vrouw had al een lekker broodje gesmeerd en de kop zwarte koffie stond te dampen op de grote eiken tafel.
Goed begin van een nieuwe dag, dacht Wim. Een dag waarop hij voor de zoveelste keer machinist zou zijn op een zware, lange goederentrein richting Duitsland. Hij moest eerst naar Arnhem, daar stapte hij dan op en begon zijn dienst. Snel trok hij zijn jas aan, kuste zijn vrouw en trok de deur achter zich dicht. De deur klemde een beetje, net of die niet achter hem dicht wilde. Pas na drie keer sloot ie pas. Gek , dacht Wim, Heb ik nog nooit gemerkt. Het zal wel met de kou te maken hebben. Het was inderdaad goed koud geweest deze nacht en op de fiets merkte hij dit pas echt goed. Zijn oude fietsje kraakte ook een beetje onder het gewicht van zijn hard trappende baas.
In de trein richting Arnhem was het zoals elke ochtend een drukke boel. Forensen en scholieren op weg naar hun werk en school beladen met tassen en jassen. Wim las zijn krantje en zijn oog viel op een groot artikel over het goederenvervoer in het Oosten van het land. Veel bewoners en bestuurders maakten zich ongerust over de toename van het aantal treinen en over de gevaarlijke stoffen welke werden vervoerd. Ja, dacht Wim, natuurlijk logisch als je dicht bij het spoor woont, maar uit ervaring wist hij dat het allemaal toch goed veilig was en dat hij en zijn collega’s toch altijd veel aandacht voor risicobeheer hadden. Het ging tenslotte ook om hun eigen hachje.
In Arnhem stond het grote, lange en ronkende gevaarte al op hem te wachten. Hij moest alleen nog even de leiding overnemen van de vorige machinist en dan kon hij precies volgens schema vertrekken. Routineklus dus. Hij klom omhoog naar de cabine, heel vertrouwd zoals altijd, maar toch hoorde hij iets dat zijn aandacht trok. Het geluid leek wel op het rammelen van zijn koude karretje van vanmorgen. Ergens midden in de lange rij wagons, daar, ja daar kwam het vandaan.
Hij liep er even heen, bukte zich, keek even naar de koppelingen, maar niks vreemds en het geluid leek ook al veel minder dan zojuist. Het zal ook wel van de kou komen, dacht Wim en hij trok zijn kraag iets verder omhoog, want de wind blies venijnig over de rails. Snel de cabine in, want over precies 56 seconden moest hij vertrekken. Dat lukte en de lange stoet wagons verliet het Station Arnhem. Op naar Zutphen en dan via Lochem, Goor en Delden naar Hengelo.
Het was bij de familie de Vries in Stad Delden eigenlijk precies zo gegaan als bij Wim thuis. Douchen, een slok en een hap en dan richting werk en school. Sonja werkte al 3 jaar op het Kinderdagverblijf in een straatje net buiten het centrum van Delden. Vanuit haar lokaal kon ze grote kerk zien en aan de andere kant werd haar aandacht af en toe getrokken door een voorbij rijdende trein. Meestal een lange gele trein met personen, soms een korte met wagons van de chemische fabriek. Wat die laatste trein vervoerde wist ze eigenlijk niet.
Bij het dagverblijf was het al de bekende drukte, ouders met kinderen in auto’s, lopend of op de fiets. Ze ging naar binnen, lekker, Frederique had de verwarming al een extra zetje gegeven. Het was er behaaglijk en gezellig. Een half uurtje later werd er geknutseld, gegeten en gekletst met elkaar. Straks zouden ze met de groep van Frederique naar de sporthal lopen voor een leuk uurtje sport en spel. De hal lag gelukkig dichtbij, even het spoor over en dan linksaf.




Wim was met zijn lange goederentrein al voorbij Lochem en in de verte zag hij de kerktoren van Goor al opdoemen. Hij dacht al lang niet meer aan dat vreemde geluidje en was druk doende om contact te zoeken met Hengelo. Hij liep namelijk heel iets achter op zijn schema en moest zorgen dat dit in Hengelo weer verholpen was. Daar werd aan deze stoet met wagons een ander gedeelte aangekoppeld en daarom was het van belang precies op tijd aan te komen. Hij keek nog even op de vervoersgegevens; 11.13 uur in Hengelo, 33 wagons met ZBM-stoffen en 11 met vloeibaar DLT. Hij had de centrale in Hengelo nu aan de lijn, jaja komt goed, hoorde hij zichzelf zeggen in de telefoon. Niet zo zeuren, hij wist ook wel dat het van belang was om er op tijd te zijn. Hij drukte de rode sneldheidsknop iets meer in en de lange trein daverde langs het perron van Goor.
In het kinderdagverblijf had iedereen de jas en de muts alweer aangetrokken om richting sporthal te vertrekken. De meeste kinderen stonden al buiten en Sonja gaf het sein om te vertrekken. Ze voelde nog even in haar tas of ze de sleutel van de hal wel had. Yes, Frederique sloot de rij en daar gingen ze richting de spoorwegovergang aan de St. Annabrinkstraat. De bekende gele trein kwam nog niet, dus ze hoefden gelukkig niet meer te wachten in deze kou. Maar Sonja meende toch de bekende belletjes te horen en ja hoor, de rode lichten knipperden en knipperden. Aan de andere kant van het spoor zag ze op nummer 25 iemand voor het raam in de erker staan. Hij keek een beetje verbaasd in de richting van Sonja, haar kinderen en de overweg. De hele groep stond stil voor de gesloten bomen en vanuit de richting Goor werd duidelijk waarom. Met een dreunend geluid zag Sonja een lange, zware stoet met wagons opduiken. De zwarte locomotief werd groter en groter. Het leek wel een grommend gevaarlijk monster.
Wim voelde het, zijn rug was ineens, ondanks de kou, drijf en drijfnat. Wat gebeurde hier? Dit had hij nog nooit meegemaakt. Vanaf het midden van zijn lange trein had hij een verschrikkelijk krakend geluid gehoord, hetzelfde geluid als vanmorgen in Arnhem, maar dan veel en veel harder. Op hetzelfde moment zag hij op zijn controlepaneel twee lampjes fel opflikkeren. De remmen blokkeerden en de oliedruk daalde. De trein was niet meer te houden en het geluid werd oorverdovend. Wim zag in een flits nog de vrolijk zwaaiende kinderen langs het spoor staan en toen..toen werd het zwart voor zijn ogen.
Het was morgen precies 10 jaar geleden; dacht Wims vrouw Jolanda. Al 10 jaar, maar voor Jolanda was het als de dag van gisteren. Ze was uitgenodigd voor de herdenking in Delden, natuurlijk ging ze wel, maar eenvoudig vond ze het niet. De eerste maanden vol met vragen, ontmoetingen,verdriet. Vol van aftredende bestuurders, werkgroepen, media en zelfs een parlementaire enquête. Delden was onherkenbaar geworden op de plek van het drama. Een groot braakliggend terrein, welke werd doorsneden door een grijze betonnen busbaan. Geen treinen meer, maar een moderne snelbus, welke de scholieren en forensen vervoerde naar andere oorden. Het goederenvervoer ging via Deventer en de laatste tijd ook veel via het Twentekanaal. Neen, treinen door Delden, daar dacht men niet meer aan, daarvoor was de klap te groot geweest. Morgen zou ze de plek weer bezoeken, de plek waar haar Wim zijn laatste … , neen, ze wilde dit beeld niet meer oproepen.
Sonja zat bijna met dezelfde gedachten achter een kopje thee. Ook zij was er morgen bij. Met haar en haar kinderen was het goed afgelopen. De daverende trein was oorverdovend langs getrokken en in de flauwe bocht vlak voor de sporthal was ie pas echt omvergetrokken door de blokkerende remmen. Een golf van brekend ijzer en vloeibare stoffen gevolgd door een verzengende hitte hadden de sporthal verzwolgen. De sporthal waar zij met haar groep naar onderweg was geweest. Gelukkig was daar en in de het sportcafé nog niemand aanwezig geweest, anders was het aantal slachtoffers nog veel groter uitgevallen. Pas vorig jaar zomer had ze de kleine koperkleurige sleutel uit haar oude tasje gehaald. Ze nam een warm slokje thee en verzonk verder in diepe gedachten. Neen, die laatste trein, neen die ging nooit meer aan haar voorbij …………

De verbaasde man in de erker”

bert sanders 08-02-2012 @ 14:43 | 0 | rapporteer

Reageren

08 feb 2012

“In navolging van eerdere berichten over de goederenlijn door Delden en Goor waren er vele tegenstanders in het gemeentehuis. Dat de heer Speer mij een azijnzeiker noemt, dat zijn zijn onbeschofte woorden. Maar zoveel tegenstand zegt genoeg. zie de stelling van de maand 77% tegen, 23 % voor. Er wordt naar de mogelijkheden gekeken die er reeds liggen maar niet naar nieuwe oplossingen cq mogelijkheden. Dat zou te duur worden. Dit betwijfel ik ten zeerste omdat vele drempels niet genomen hoeven te worden en er veel minder overlast is voor bewoners en natuur.Wat te denken van de veiligheid. Als er brand is aan de noordzijde van het spoor en de bomen 6X per uur gesloten zullen zijn?
Daar waar andere hulpdiensten moeten wachten voor de goederen trein. Enz Enz. Een trein waar wij geen enkel voordeel bij hebben enkel nadelen. Het is tenslotte om Duitsland te bevoorraden. Een traject langs de autobaan A1/A35 zou een goed alternatief zijn.”

J.A.Nijland 08-02-2012 @ 14:48 | 0 | rapporteer

Reageren

08 feb 2012

“Veiligheid is inderdaad een goed argument om dit niet te doen, overlast ook. Eind jaren negentig was er al eens sprake van goederenvervoer over het spoor in Delden, maar onderzoeken uit die periode hebben hun geldigheid verloren, aldus het ministerie. In de huidige situatie kan er namelijk veel goedkoper aangelegd worden. Je vraagt je af hoe.

Er wordt nog al onderschat wat er gebeurt als voor de variant Zutphen-Lochem-Goor-Delden-Hengelo wordt gekozen. Het gehele traject wordt van bovenleidingen voorzien, de toekomst van de overgangen is hoogst onzeker, er moeten huizen weg en er komt overal in Delden een verdubbeling van het spoor. Als dan de geluidsnormen niet gehaald kunnen worden komen er geluidsschermen.

Het grote indekken is al begonnen bij het minsterie. Er zijn geen mogelijkheden om treinen te weren en er zijn ook geen wettelijke mogelijkheden om tegen geluidsoverlast op te treden, want het betreft 'geluidspieken'. Tegen trillingen kan wettelijk ook helemaal niets gedaan volgens het ministerie. We weten dus dat we niets hoeven te verwachten van het ministerie.

Het Programma Hoogfrequent Spoorvervoer toekomstbestendig noemen, je moet maar durven!”

Robbie de Kamper 08-02-2012 @ 17:03 | 0 | rapporteer

Reageren

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reageren.
Klik hier om in te loggen, of maak hier een account aan.