Een eerste kennismaking met pastoor Jurgen Jansen

Onlangs werd bekend dat pastoor Marc Oortman vertrekt uit Delden. Zijn opvolger luistert naar de naam Jurgen Jansen. In het blad de Samenloop doet hij zijn verhaal. De tekst en foto zijn van Jan Schage.

Uitruil

Twee pastoors ruilen van plaats: pastoor Marc Oortman, pastoor van onze drie samenwerkende parochies, is door Kardinaal Eijk benoemd tot pastoor van de Gabrielparochie in De Liemers, terwijl de zittende pastoor daar, Jurgen Jansen, is aangesteld als pastoor van De Goede Herder-, de Heilige Geest- en de Heilige Jacobus en Johannesparochies.

Gendringen

Op maandag 27 juli belde uw verslaggever aan bij de statige pastorie in Delden voor een kennismakingsgesprek. Pastoor Jansen was even in Delden voor overleg met zijn confrater. Hij deed zelf open en leidde mij naar de keuken voor het gesprek. We beginnen met een kort CV. Jurgen Jansen werd geboren in Gendringen op 28 februari 1973. Na de Christoffelschool in zijn woonplaats bezocht hij de mavo De Wesenthorst te Ulft, om vervolgens te worden opgeleid tot verpleegkundige. In 1993 werd hij student aan het Ariënskonvikt in Utrecht, de priesteropleiding van het Aartsbisdom.

Sinterklaasavond

Wat was de weg naar dat priesterschap toe, vraag ik. Jurgen was misdienaar en acoliet in zijn parochiekerk, de H. Martinus. Als 10-jarige voelde hij dat hij bij de liturgie een andere wereld binnenging, een wereld waarin hij zich thuis voelde. Dat gevoel rijpte bij hem verder tot die gedenkwaardige Sinterklaasavond, toen hij zijn ouders en zijn jongere broer meedeelde dat hij voor het priesterschap wilde gaan. Zijn ouders, zijn moeder leeft niet meer, waren nuchtere mensen, met een grote loyaliteit en inzet voor het geloof, dus beslist geen dwepers. Wie denkt dat zij van verbazing van hun stoel vielen, komt bedrogen uit: ze hadden het immers altijd wel van Jurgen gedacht.

Ariënskonvikt

En zo ging de ietwat timide jongen uit de Achterhoek, die nog nooit ver van huis was geweest, naar het wereldse Utrecht. Er volgden gesprekken met de rector, Piet Rentinck en de studierector Willy Zandbelt. De gesprekken gingen over persoonlijkheidsvorming en studiedruk: onze mavist zou hard moeten studeren om het gewenste niveau te halen. De gesprekken verliepen in alle openheid: alles kon worden besproken.

Vriendenkring

Is het ontberen van een sociale bubbel niet een groot struikelblok voor een priester, vraag ik. Jurgen volgt daarin zijn vaders advies: wees jezelf, speel geen toneel. Veel echte vrienden heeft hij niet, maar bij de vrienden die hij heeft, kan hij alles kwijt. Bij hen krijgt Jurgen geen stroop om de mond gesmeerd: hij wordt kritisch gevolgd en dat is een goed ding.

Het echte leven

Samen met drie andere wijdelingen werd hij op 29 januari 1999 door Kardinaal Simonis tot priester gewijd. Wereldvreemd was de jongen uit Gendringen al lang niet meer: zijn theologisch practicum volgde hij in een dak- en thuislozencentrum in Amsterdam. Daar moest hij de wereld van de theologie uitleggen aan “gewone” mensen. Sommige ontmoetingen waren confronterend, maar Jurgen leerde daar wel dat, hoezeer mensen ook van mening kunnen verschillen, de relatie altijd open moet blijven.

KWW

Het karakter van de Twentenaar leerde hij goed kennen op zijn stageplaats bij de H. Remigiusparochie in Weerselo, onder stagebegeleider pastoor Gerard Kolmschot. Het respect van de Twent krijg je niet zomaar, het is vaak KWW, kiek’n wat ’t wot, maar heb je ze eenmaal voor je gewonnen, dan gaat dat ook nooit meer weg.

Kerksluitingen

Jurgen was nadien ook nog kapelaan in Groenlo en De Hof van Twente (H. Geest), pastoor in Tubbergen en ten slotte in De Liemers. In de Gabrielparochie vormt hij met diaken Theo Reulink O.F.S. een hecht team, dat voor de niet geringe taak stond zes kerken te moeten sluiten. Het einde van een proces, zegt Jurgen. Sluiten, of onttrekken aan de eredienst zoals het formeel heet, kan alleen maar na objectief onderzoek: wie zijn de vrijwilligers, is er behoefte aan sacramentele bediening, wat is het toekomstperspectief, is de katholiciteit zichtbaar aanwezig, hoe staat het met de volgende generatie? Vijf godshuizen zijn opengebleven. Frappant dat het de oudste plaatsen van samenkomst in de regio zijn. Veel weerstand was er natuurlijk, en een goede liquiditeit zegt niets over de vitaliteit van een geloofsgemeenschap. Gelukkig had het bestuur een kernteam opgericht dat het proces moest begeleiden, met daarin een glansrol voor Theo Reulink. Samen zijn ze er uitgekomen, parochianen, bestuur en team.

De grote stad

Op 1 december gaat het gebeuren. Jurgen kijkt uit naar zijn nieuwe uitdaging. Hij laat alle raadgevingen en adviezen voor wat ze zijn. Hij gaat het zelf zien, persoonlijk kennismaken. Handelen naar bevinden. Hij heeft nog nooit een stadsparochie gehad, dus is hij benieuwd wat hij in Hengelo aantreft. Latijn was niet zijn beste vak, dus voor de Latijnse Hoogmis heeft hij nog wel enige sturing nodig, zegt hij lachend. En over de hooggespannen verwachtingen rondom zijn persoon zegt hij: “Ik zal zijn waar ik kan zijn”.