Heilige Blasiuskerk

De Heilige Blasiuskerk aan de Langestraat is gebouwd in de jaren 1872-1873 en de toren in 1887. Het is een Neogotische pseudobasiliek, geïnspireerd op de Nederrijnse late gotiek. De toren bestaat uit drie geledingen met daarboven een hoge naaldspits. Tegen de noordelijke zijbeuk is een uitgebouwde kapel met traptoren te zien. In de kerk zijn twee klaviers aanwezig met vrij pedaal en gemaakt door M. Maarschalkerweerd in 1913. Het monument werd in 1968 voorzien van elektriciteit en een nieuwe speeltafel. In de nok hangt een klok van Petit & Fritsen uit 1894 en met een diameter van 62,2 cm.

De kerk heeft fraaie gebrandschilderde ramen, gemaakt in verschillende periodes door diverse glazeniers. De ramen in de doopkapel zijn van Henricus Kocken, uit 1923, en hebben betrekking op het Doopsel. Het grote raam achter het orgel achter in de kerk is ontworpen door Otto Mengelberg. Rond het priesterkoor zijn de ramen van Heinrich Geuer of Hendrik de Vos. In het middelste raam (Aanbidding van het Sacrament) is de knielende priester vermoedelijk pastoor Groeninger (1900-1915). De zijramen zijn gemaakt door telgen uit de bekende glazenierfamilie Nicolas. Ze zijn pas in 1991/1992 geplaatst en komen uit het RK ziekenhuis in Zwolle, en uit de vroegere kathedraal van Groningen. Er staan 8 van de 10 geboden op afgebeeld.

Net als de Oude kerk van Delden is de basiliek gewijd aan de Heilige Blasius. Over het leven van de Heilige Blasius is weinig bekend. Hij was Bisschop van Sebaste in Armenië en werd omstreeks het jaar 300 gevangen gezet, wreed gemarteld en onthoofd. Dat hij nu nog bekend is, heeft vooral te maken met een gebeurtenis die zich tijdens zijn gevangenschap afspeelde. De legende vertelt dat op een dag een wanhopige vrouw bij hem kwam met haar zoontje in de armen. De jongen was de verstikkingsdood nabij, omdat een visgraat was blijven steken. Blasius raakte de jongen aan en de graat sprong uit zijn keel.